Jest rok 2053. Ludzie są zapatrzeni w siebie, zapracowani i zakochani we wszystkim, co ma jakąkolwiek wartość materialną. Lecz są tacy, którzy nie mają klapek na oczach i widzą rzeczy, które są niewidoczne dla innych. Niestety, jest ich coraz mniej, a jednym z nich jest Horace, rybak z przedmieść Zielonego Miasta, jednego z największych portów w krainie Wiecznego Snu.
Jak co dzień wstał wcześnie przed świtem, rozglądając się po swoim mieszkaniu. Nic, prócz bałaganu, tam nie widział, więc czym prędzej się ubrał, i ruszył w stronę portu. Mijając po kolei wąskie uliczki, patrzył z zachwytem na zbudzające się miasto. Widział, jak po kolei zapalają się światła, otwierają drzwi i okna, a ludzie idą do pracy i na targ. Dotarłszy na miejsce, jak co dzień zatrzymał się na molo i wpatrywał w to mniejsze łodzie, to w większe statki, aż jego wzrok spoczął na "Fali". Ogromnym statku towarowym o pięciu kominach, sześciu poziomach i po pięćdziesięciu działach z każdej strony. Z zazdrością patrzył, jak pracownicy wchodzą na pokład, zaczynając nowy dzień w pracy marzeń. I to dosłownie, ponieważ każdy chłopiec mieszkający w porcie marzył, aby pracować na największej statku, która jest chlubą kraju. ''Kiedyś i ja na nią wsiądę" - pomyślał sobie w duchu, odchodząc od swojego kutra. Kiedy wszedł na pokład, zajął się podstawowymi czynnościami: sprawdzeniem, czy sieci są całe, przygotowywaniem przynęty i wyczyszczeniem pokładu, co w jego przypadku miało pojęcie względne. Wreszcie był gotów wypłynąć swoim dobytkiem w morze. Odpalił kuter i niemal natychmiast wypłynął z portu kilkoma lekkimi skrętami steru. Moment, w którym dosięgnął go powiew słonego, morskiego powietrza, był dla niego najcudowniejszym na świecie na świecie. Skierował kuter do Przylądka Skał, w którym, odkąd pamiętał, zarzucał sieci. Swoja nazwę wziął stąd, że zaraz pod powierzchnią wody znajdowało się tysiące skał, czyhających tylko na nieuważnego rybaka, żeby pochłonąć go w mroczną otchłań morza. Lecz Horace nie należał do takich rybaków i doskonale wiedział, w jakim momencie skręcić i uniknąć zderzenia ze skałą. Ale był jeszcze jeden powód, dlaczego posiadacze jakichkolwiek łodzi omijali to miejsce - z powodu legendy o straszliwych morskich stworzeniach zamieszkujących te tereny, i zabijających każdego, kto na nie wpłynął. Horace nie wierzył w tego typu legendy, a poza tym zawsze miał przy sobie zapas broni do ochrony. Lecz im dłużej o tym myślał, tym bardziej zaczynał się bać, że legenda może okazać się prawdziwa. "Od piętnastu lat pływam po tych wodach i jeszcze nic się nie stało, to czemu tym razem miałoby się coś stać".Tymi słowami dodał sobie odwagi i zaczął zwalniać kutrem, widząc pierwszą boję, która oznaczała, że to jego sieci są tam zarzucone. Nie lubił tego miejsca, bo znajdowało się na płyciźnie, więc musiał zatrzymać kuter kilkadziesiąt metrów od boi, wyskoczyć za burtę, podpłynąć do sieci i przyciągnąć ją do łodzi, gdzie znajdował się hak. Ale mimo to wiedział, że tam właśnie żerują cenne dorsze, dla których warto trochę popływać. Tak więc kiedy kuter już się zatrzymał, unosząc się na delikatnych falach, Horace zarzucił kotwicę, zdjął buty i bluzę, ukazując nagi i umięśniony tors, który został niemal wyrzeźbiony przez lata ciężkiej pracy na morzu. Wspiął się na rufę, po czym skokiem dał nura do wody. Szybkim płynnym ruchem przepłynął pięćdziesiąt metrów dzielących go od boi z siecią. Łapiąc głęboki oddech, zanurkował czym prędzej, rozwiązując supeł łączący sieć z małą kotwiczką przy boi, z niemałym zadowoleniem stwierdził, że w sieci znajduje się co najmniej ze sto sztuk pięknego dorsza. Wynurzył się na powierzchnię, łapiąc przy tym głęboki oddech. Zdał sobie właśnie sprawę, że był pod woda dłużej, niż przewidział. Z siecią w lewej dłoni podpływał do kutra. Zajęło mu to więcej czasu z powodu niemałego obciążenia. Kiedy w końcu dopłynął do łodzi, zaczepił sieć o hak przy burcie, który był dość nisko, aby ryby miały dostęp do wody, ale też dość wysoko, aby mógł bez problemu wciągnąć sieć na pokład. Kiedy upewnił się, że sieć jest przymocowana i supeł wytrzyma jej ciężar, zaczął podciągać się o burtę, wchodząc na śród burcie Kiedy upewnił się że stoi pewnie na nogach doznał nie małego szoku i poczuł że nogi się pod nim uginają jakby były z waty...
Jeśli chcecie więcej piszcie 19paulinka@gmail.com
OdpowiedzUsuńW każdą środę nowy rozdział