Rozdział 4 i 5

4 Król

Na tronie zasiadała barczysta postać, ubrana w płaszcz o kolorze złota i spodnie do kolan z tego samego materiału co strój Titriany. Klatka piersiowa króla była odkryta i umięśniona, a na niej spoczywał wielki, złoty medalion z takim samym symbolem co na sukience sekretarki, jak i prawie w całym pałacu, a także tatuaże wzdłuż ciała Titriany kończyły się tym znakiem. Włosy króla świadczyły o jego wieku, ponieważ były przejrzyście białe, lecz Horace nie zauważył nawet najmniejszej zmarszczki wokół głęboko osadzonych, czarnych oczu, świecących się jakby własnym wewnętrznym blaskiem. Jego głos był donośny i głęboki, było w nim coś, co sprawiało że Horace zapragnął go słuchać i wypełniać każdy jego rozkaz, zabrzmiał niczym potężny dzwon, odbijając się echem w jego głowie. Witaj, chłopcze! Oczekiwałem twego przyjścia. Horace zauważywszy, że słowa są wypowiadane w jego kierunku, impulsywnie ukląkł na jedno kolano i skłonił pokornie głowę. Nie wiedział dlaczego to zrobił. Po prostu czuł, że coś każe mu tak postąpić. Horace, wstań proszę, nie musisz się przede mną kłaniać, nie jestem twoim królem, tylko ich. Wskazał ruchem ręki miasto znajdujące się za oknami. Wzrok króla spoczął na posadzce komnaty, patrząc w widoczną tylko dla niego dal. Ciszę przerwała Titriana, swoim śpiewnym i zdecydowanym głosem: Wybacz panie, ale wzywają ,mnie obowiązki, więc jak bym mogła... Ruszyła w stronę wyjścia, lecz król ją zatrzymał. Nie, nie możesz. Jako że ty przyprowadziłaś tu Horac'a, chcę abyś została przy naszej rozmowie. I proszę, mów do mnie jak córka do ojca powinna, a nie po tytułach. Horace zdumiał  się na wieść o tym, że strażniczka, która go tu sprowadziła jest księżniczka. Lecz faktycznie była podobna do władcy-te same oczy, kolor skóry i rysy twarzy. Wszystko to było takie same. Titriana wzięła głęboki, wdech i już miała odpowiedzieć, lecz król posłał ku nim swe myśli: To rozkaz. Zagrzmiał jego głos. Tak, ojcze. Władca wyraźnie się odprężył i usadowił się wygodniej. Przez krótką chwile wszyscy milczeli, lecz potem król zerwał się na równe nogi i podszedł do Horaca. Zapewne chciałbyś wiedzieć, po co Cię tu sprowadziliśmy i skąd znam twoje imię, prawda? Chłopak czuł jak król uważnie patrzy mu w oczy. Tak panie...  

Duncanie. Starczy Duncanie.

Więc...Tak...Duncanie. Chciałbym wiedzieć po co mnie tu sprowadzono, i co to ma wspólnego z moim ojcem? Król nagle spoważniał i Horace wiedział, że nie usłyszy nic dobrego. Widział to w jego oczach. Chodźcie. Porozmawiamy na spokojnie. Duncan poprowadził ich do zasłony na ścianie, za tronem, a gdy ją odsunął, Horace zobaczył drzwi. Małe, drewniane drzwi z misternie wyrytymi, wieloma runami w obcym języku.

5 Sala prawdo-mówczyni

Kiedy przez nie przeszli, chłopak ujrzał najcudowniejszy widok na świecie. Piękniejszy nawet od Ristvak'baen czy rafy koralowej. Znajdowali się w niewielkim, okrągłym pomieszczeniu, gdzie ściany były zrobione z diamentu tak pięknego i przejrzystego, że Horace mógł zobaczyć ogrody i ludzi po drugiej stronie niemal, tak wyraźnie, jak przez szybę. Posadzka w pomieszczeniu była z zabarwionego na fioletowo marmuru, który idealnie kontrastował z zielenią diamentu. Na środku pomieszczenia była ogromna, okrągła donica z tego samego kamienia co podłoże, a w niej były kwiaty które były wręcz cudowne i jarzyły się własnym blaskiem, oświetlając pokój. Wokół donicy, znajdowały się wyszlifowane kamienie, tak żeby można było na nich usiąść. Jeszcze jedna rzecz w pokoju go zafascynowała-Powietrze. Normalne, ziemskie powietrze. Wiedział to ponieważ, czuł wyraźną różnicę w oddechu. Idealną ciszę w pokoju przerwał król: 

-Porozmawiajmy.

 Powiedział łagodnie, wskazując ręką kamienie.

Kiedy już usiedli, król odezwał się jako pierwszy-Bo widzisz Horace, rozmawiamy w tym pokoju ponieważ  nie można tu skłamać, to dla nas święte miejsce i możesz mieć całkowitą pewność, że zaklęcia chroniące ten pokój zmuszą nas do powiedzenia  prawdy więc możesz pytać o co chcesz. I jest jeszcze coś. Zbliża się wojna i pilnie potrzebujemy twojej pomocy, aby ją wygrać. 

Chłopak był w szoku. Nie miał pojęcia dlaczego ma brać udział w jakiejś podwodnej wojnie. 

-Ale dlaczego to ja mam wam pomóc? Na świecie jest pełno ludzi-naukowców, polityków, generałów, więc czemu ja?            

 Ogarnął go wewnętrzny paraliż gdy jego oczy spotkały się z wzrokiem głębokich oczu króla. 

-Ponieważ oni nie mają twojej wiedzy i klucza, który jest w twoim posiadaniu. 

Paraliż Horaca zamienił się w kompletną niewiedze. 

-Jakiego klucza, o czym ty wogule mówisz?

-Mówię o kluczu który, twój ojciec kiedyś użył do wygrania wojny, a potem miał przekazać go tobie, aby nigdy nie przepadł. Tylko dzięki niemu mamy szanse na wygranie tej wojny. Kiedy Halt pomógł nam zwyciężyć z Podziemnymi za pomocą tajemniczej broni, ukrył ją gdzieś w tym mieście, tak  że tylko dzięki kluczowi można ją znaleźć, zabrał go ze sobą na powierzchnię  Od tamtego czasu nie mieliśmy żadnych problemów z Podziemnymi, lecz kiedy i do nas dotarły pogłoski o śmierci twojego ojca, nasi wrogowie zaczęli szykować się do kolejnego ataku. Więc musisz nam pomóc przekazując klucz i pomagając w walce. 

Horace był w szoku. Nie mógł uwierzyć w to że jego ojciec kiedyś tu był i walczył na jakiejś wojnie światów i tylko dzięki niemu oni ją wygrali. Miał mnóstwo pytań dotyczących tego co zdarzyło sie kiedyś, ale postanowił nie tracić czasu skoro wojna z Podziemnymi zbliżała się coraz bardziej. 

-Czy ojciec kiedyś wspominał co jest tym kluczem? Jakaś choćby najdrobniejsza wskazówka? 

Na twarzy Duncana było widać rozczarowanie i Horace już wiedział jaka będzie odpowiedź. 

-Niestety, wiemy tylko tyle że jest to rzecz, którą podarował tobie.

-Więc będziemy mieli problem, bo wszystko co posiadam mam od niego, a on nawet nigdy mi nie wspominał o tym miejscu. 

Horace był w kropce. Nie miał pojęcia jak ma pomóc tym ludziom. Jak dotąd cicho siedząca Titriana odezwała się z wyraźnym niepokojem czy wolno jej przerywać przedłużającą się ciszę. 

-Ojcze...może jest to coś co Horace ma w domu. Możemy się tam udać i tego poszukać, bo w końcu jeśli jest to coś co zrobiliśmy my, musi mieć nasze narodowe symbole, więc mamy jakąś szansę znalezienia tego przedmiotu. Na pewno zdążymy przed przybyciem Podziemnych, dotarcie do miasta zajmie im kilka tygodni. 

Król wydał się być zadowolony pomysłem córki, ponieważ nagle się ożywił. 

-Masz rację. Masz całkowitą rację! Przecież zdążycie wyjść na powierzchnie, znaleźć klucz i tu wrócić. Titriano, córeczko kochana, jesteś genialna! Oczywiście masz to pomnie, tylko nie wiem czemu sam na to nie wpadłem, pewnie na starość głupieję  ale to nieważne. Tylko zostaje jeden problem, na znalezienie klucza będziecie mieć góra dwa dni, a to trochę mało czasu.

 Horaca  mile zadowolił fakt że przez aż dwa dni Titriana będzie mu towarzyszyć w mieście lecz teraz przypomniał sobie o bałaganie zostawionym w mieszkaniu i skarcił się w duchu za odwieczny niesmak do sprzątania. 

-Jestem pewna że poradzimy sobie w poszukiwaniach, o ile tylko w domu Horaca nie ma tak dużo rzeczy z naszym godłem, poszukiwania pójdą szubko. Horace czy widziałeś może nasz symbol w swoim domu?

 Chłopak wyrwany z rozmyślań co najpierw pokazałby Titrianie w mieście, szybko przeleciał w pamięci przez swoje mieszkanie i wiedział że odpowiedzią rozczaruje swoich rozmówców. 

-Niestety chyba nic mi się nie przypomina, ale za to mam po ojcu dużo różnych rzeczy związanych z morzem. 

 Przez jakąś chwilę siedzieli w milczeniu po czym jeszcze długo rozmawiali o tym czym może być owy klucz, Horace ani się obejrzał a za diamentową ścianą zrobiło się całkiem ciemno a na ulicy zapaliły się przepiękne latarnie. Był pod wrażeniem magi której używają tutejsi ludzie, nie mógł uwierzyć w to że pod wodą pali się ogień. Chłopak był już znużony, nie miał pojęcia ile godzin już tu siedział i jak długo jeszcze będzie. Titriana widząc jak Horace na pół przytomny ledwie siedzi, odkaszlnęła delikatnie zwracając na siebie uwagę króla. 

-Ojczę, wybacz ale chyba powinniśmy już skończyć zatrzymywać naszego gościa i pozwolić mu odpocząć. Wiele dzisiaj przeszedł i zasługuje na sen. 

Duncan wyrwany z rozmyślań spojrzał przenikliwie na Horaca. 

-A tak. Wybacz chłopcze że cię niepotrzebnie zatrzymujemy. Musisz być bardzo zmęczony. Tak więc wraz z Titrianą wyruszysz jutro na powierzchnię poszukać klucza w twoim domu. A jak na razie Arya zaprowadzi cię do pokoju w którym będziesz mógł spędzić noc. 

Horace wstał szybko i zaraz tego pożałował. Po nogach przeszedł mu przeszywający ból świadczący o tym że siedzenie kilka godzin w jednej pozycji było złym pomysłem. Podszedł do drzwi, odwrócił się i skłonił głowę.

-Dziękuję za dzień pełen wrażeń. 

Tu spojrzał porozumiewawczo na Titrianę która uśmiechnęła się lekko wiedząc o co chodzi chłopakowi. Horace odwrócił się i delikatnie uchylił drzwi, prześlizgnął się przez nie po czym ostrożnie zamknął, bojąc się że może zniszczyć piękne zdobienia.

Rozdział 3-Podwodne miasto

       Przez jakiś czas szli w dość obszernym tunelu. Było tam całkiem ciemno, do czasu kiedy skręcili w lewo, i ukazał im się jasny punkt na końcu skalnego korytarza. Kiedy już do niego doszli jego oczom ukazał się piękny widok.
W dole było pełno budynków, na pierwszy rzut oka wydawały się takie same, lecz gdyby przyjrzeć się bardziej, każdy był inny. Ich kolory mieniły się odcienia żółtego i niebieskiego. Każdy dom miał po dwa piętra, a różnego typu sklepy i kramy nawet po cztery. Tylko jeden budynek górował nad wszystkimi innymi swa wysokością i wspaniałością-Pałac. Był ogromny, mury były wysokie na jakieś sześć metrów, na każdym rogu znajdowały się strzeliste wierze, a na samym środku był dziedziniec tak ogromny, że Horac'owi wydawało się że pomieściłby całe jego duże mieszkanie. Wszędzie dookoła pływali mieszkańcy miasta.
W jego głowie odezwał się przepełniony dumą,melodyjny głos dziewczyny która go przyprowadziła w to cudowne miejsce, lecz jak mu się zdawało uprowadziła. Witaj w mieście Ristvak'baen. Chodź, zaprowadzę Cię do naszego króla, a tam wszystko Ci wyjaśnią. Jednym płynnym ruchem ruszyła w dół, ku cudownemu miastu. Gdy ona i Horace przepływali obok budynków, chłopak słyszał w swojej głowie pełno głosów, lecz nic z nich nie zrozumiał, ponieważ ludzie tu rozmawiali w tym samym języku co strażniczka wypowiadała zaklęcia.
Teraz Horace zrozumiał jak tubylcy się porozumiewają. Łączą ze sobą swe umysły i dzielą się informacjami i myślami. Zrozumiał jak wielkim zaufaniem muszą się darzyć, skoro pozwalają zaglądać do swych myśli swoim współplemieńcom. Tylko że gdy rozmawia przez tą więź, z dziewczyną w turkusowych włosach, nie może odczytać wszystkich jej myśli, jakby trafiał na ogromny mur, którego nie da się przebić. Ale czół, że ona wnika we wszystkie jego, nawet te najskrytsze.
Kiedy znaleźli się przed bramą, strażnicy od razu przepuścili ich i zasalutowali przed dziewczyną. Pewnie musi tu być ważną osobą, pomyślał Horace. Wpływając na dziedziniec  spotkali pełno dworzan i pracowników pałacu. Dworzanie byli ubrani w różne stroje i najrozmaitsze ozdoby, a kiedy tylko zauważyli Horaca, od razu zaczęli wymieniać się myślami na jego temat w ojczystym języku. Choć chłopak nic nie rozumiał z tutejszej mowy, po wyrazach twarzy i gestach, domyślił się, że bynajmniej nie jest tu mile widziany. Gdy drzwi do pałacu się przed nimi otworzyły, jego oczom ukazało się tak piękne wnętrze, jakiego nie mógł sobie nawet wyobrazić. Znaleźli się w ogromnym pomieszczeniu. Na każdej ze ścian widniały obrazy tak żywe, że Horac'owi wydawało się jakby naprawdę był w przectawionym miejscu. Na wysokim suficie był ogromny obraz, przestawiający ludzi, tubylców i przedziwne stworzenia. Były też tam rzędy runów, których znaczenia nie potrafił rozszyfrować. Pod przeciwległej ściana znajdował się ogromny balkon od którego odchodziły dwie pary zaokrąglonych schodów, a na środku pod balkonem, ogromne dwudrzwiowe wrota, przed którymi, przy ogromnym biurku  siedziała drobna i prześliczna dziewczyna. Muszę spotkać się z królem. Natychmiast. Powiedziała dziewczyna o turkusowych włosach. Melodyjny i uwodzicielski głos sekretarki rozbrzmiał jak wielki dzwon w jego głowie: Oczywiście  Titriano. Powiadomię go o twoim przybyciu. Popatrzyła na chwilę na Horaca, dużymi szarymi oczami, wstała i jednym płynnym ruchem ruszyła ku wrotom. Na sobie miała piękną jedwabną sukienkę o błękitnych i złotych niciach tworzących różne symbole, podkreślającą jej zgrabną talię. Kiedy zniknęła za drzwiami Titriana wyczuła jego zainteresowanie młodą sekretarką i posłała do niego myśli: Powinieneś uważać się za szczęściarza. Arya nie na każdego patrzy z tak wielkim zainteresowaniem. Jest uważana  za jedną z najpiękniejszych mieszkanek miasta, lecz wciąż cierpi po stracie ukochanego. Horace ocknął się z rozmyślań i spytał: Jak zginął jej ukochany?
O nie, nie. Źle mnie mnie zrozumiałeś, on wciąż żyję, lecz opętały go złe moce i wyrzekł się jej. To niezrozumiałe dla nas czary i wciąż próbujemy go uleczyć, ale bez powodzenia. Szkoda, naprawdę się kochali. Chłopak już miał coś odpowiedzieć, lecz w tej samej chwili Arya wyszła z komnaty i usiadła przy swoim ogromnym biurku  patrząc na Horac'a uwodzicielskim wzrokiem. Chłopak cały się zarumienił uświadamiając sobie, że jest tylko w dżinsach. Nie spuszczając z niego wzroku rzekła w myślach: Król z przyjemnością was przyjmie. Titriana milczała krótką chwilę po czym się odezwała: Dziękuję, Aryo. Chodź Horace. Gdy okrążyli biurko  sekretarka posłała ku niemu swe myśli. Będziemy musieli się jeszcze kiedyś spotkać, Horace. Titriana, jak się zdawało chłopakowi nie usłyszała tych myśli, ponieważ nie zaobserwował u niej żadnej reakcji na słowa wypowiedziane przez Aryę.
Kiedy przekroczyli ciężkie, drewniane wrota, Horace ujrzał dość skromną salę tronową. Światło wpadało do środka przez wielkie okna bez szyb, pod bocznymi ścianami znajdował się rząd drewnianych foteli, wyściełanych miękkim materiałem. A po środku komnaty na kamiennym podeście, był wielki, z czarnego marmuru tron...

Rozdział 2-Spotkanie

2 Spotkanie

Przed sobą ujrzał kobietę. Chodź nie taką jak wszystkie, które jak dotąd widywał, ona była inna, była...Niezwykła. Owalna twarz o ciemniejszej karnacji wtulała się w  jej ciemno turkusowe włosy, które opadały swobodnie na ramiona.Jej strój był dość egzotyczny i skąpy, ponieważ miała na sobie krótkie spodenki i top, z materiału którego jak dotąd nigdy nie widział. Bardzo charakterystyczne w jej wyglądzie były muszelki i perły wplątane w jej włosy i pełno innych ozdób. Pomiędzy palcami były cienkie i ledwo widoczne błonki. Lecz nie tyko jej wspaniały wygląd wzbudził w niej zainteresowanie, ale to skąd się tu wzięła  i dlaczego w jej dłoniach. Znajdowała się jego broń wycelowana w jego klatkę piersiową.      Co tu robisz?! Rozległ się nagły krzyk w jego głowie, krzyk przepełniony nienawiścią i złością  - Co tu robisz?! - Ten sam melodyjny głos usłyszał tym razem wyraźniej, i pochodził z ust tajemniczej dziewczyny. -Yyy... Łowie ryby? -Horac'owi z przerażenia głos załamał się bardziej niż tego oczekiwał. Z powodu nagłego szoku nagle zaschło mu w gardle. -Uważaj, bo Ci uwierzę  że znalazłeś się tu tylko po to, żeby złowić kilka ryb. -Agresja w jej głosie była aż nazbyt odczuwalna. Horace próbował przezwyciężyć strach, ale niezbyt mu się to udało. -Ale kiedy to prawda. Moja rodzina od trzydziestu lat łowi ryby w tym miejscu. -Agresja z miejsca ustąpiła zdziwieniu -Jak masz na nazwisko? - spytała tonem, który wyraźnie nie pozwalał na nieudzielenie odpowiedzi. -Treaty. Horace Treaty- Zszokowanie i wciąż nieopuszczona broń trzymała chłopaka w potrzasku.- Treaty?Halt Treaty, to twój ojciec?
-Tak...Ale nie wiem, co to ma ws...- Nie zdążył dokończyć, ponieważ odgłos puszczanego pistoletu i uderzającego o drewniane deski pokładu zwrócił jego uwagę, a dziewczyna o nieziemskich włosach pociągnęła go za przedramię- Chodź.- Powiedziała, ciągnąc go w stronę rufy.- Co?...Ale co cho...-Nie zdążył dokończyć zdania, ponieważ z głośnym pluskiem wylądował w wodzie. Czując, jak zimna woda tuli się do jego ciała, próbował wypłynąć na powierzchnię, lecz jego lewe przedramię wciąż znajdowało się w potrzasku obcej dziewczyny. Zdał sobie sprawę, ze mimo niewielkich rozmiarów dziewczyna dysponuje siłą dorosłego mężczyzny. Widząc, że ciągnie go coraz głębiej, zaczął się wyrywać, lecz wtedy jej dźwięczny głos odezwał się w jego głowie. Nie próbuj, i tak nie puszczę.Ale jeśli chcesz coś powiedzieć, poślij ku mnie swe myśli. Zastanawiał się przez krótką chwilę jak to możliwe, że słyszy ją, mimo że ie rusz ustami. Przestał się dłużej zastanawiać i bezdźwięcznie krzyknął: Nie mogę oddychać! Chyba go usłyszała, ponieważ zatrzymała się i popatrzyła na jego siną twarz. A no tak...Wybacz, zapomniałam, że wy nie oddychacie pod wodą. Unosząc dłoń przed jego twarz, zamknęła oczy i powiedziała: Edoc'sil! I po chwili jego płuca wypełniły się powietrzem, zupełnie, jakby był na powierzchni. Jak...Jak to zrobiłaś?! Wyczuwając jego przerażenie, dziewczyna uśmiechnęła się do niego. Za chwilę wszystkiego się dowiesz. Popłynęli aż na samo dno morza i delikatnie na nim opadli, podchodząc do ogromnego kamienia, przy którym rozciągała się cudowna rafa koralowa. Horace uważał, że jest przepiękna i bogata w kolory, ponieważ była to pierwsza, którą kiedykolwiek widział. Wokół rozmaitych koralowców pływały ryby tak piękne, że przez chwilę myślał, że to wszystko mu się śni. Mieniące się różnymi odcieniami zieleni, koniki morskie zaczęły wesoło pływać wokół niego, lekko go łaskocząc, kiedy stykały się z jego ciałem. Było tam wiele innych stworzeń i koralowców, których wspaniałości po prostu nie da się opisać. Jeśli skończyłeś się już bawić, to możemy ruszać dalej.Wskazała głowa kamień stojący za nią. Ku swemu zaskoczeniu Horace odkrył, że odszedł od skały prawie piętnaście metrów, podążając za niezwykłymi rybami, które całkowicie odciągnęły jego uwagę, tak bardzo, że przez chwilę zapomniał, że znajduje się tysiące metrów po wodą. Kiedy znalazł się już obok nieznajomej, zamarł w miejscu, nie mogąc się ruszyć, a powodem tego był ogromny żarłacz błękitny płynący wprost na nich. Kiedy był już niemal trzy metry od nich, zaczął ich okrążać, zbliżając się coraz bardziej. Wtedy dziewczyna stanęła w lekkim rozkroku, dumnie unosząc głowę. Eka ai fricai Argetlam un Shur'tugal! Kiedy to powiedziała, rekin zrobił jeszcze jedno okrążenie i odpłynął w dal, pozostawiając ich daleko za sobą. Ja...Co...Jak to zrobiłaś? Horace nie potrafił wyjść z podziwu czynu dziewczyny. To proste. Powiedziałam, że jestem strażniczką i przyjaciółką, więc zostawił nas w spokoju.Przykucnęła przy skale i uniosła prawą dłoń. Moin stenr! Znów wypowiadając niezrozumiałe dla Horaca słowa, odsunęła się od kamienia. Chłopak nawet nie zauważył, kiedy ponad trzymetrowy głaz odsunął się w bok, a w jego miejscu widniała ogromna dziura. Chodź.  Powiedziała wyciągając do niego dłoń. Horace spojrzał na nią podejrzliwie  przypominając sobie, jak niecałe pół godziny temu pociągnęła go za sobą na dno morza. Widząc jego niezdecydowanie, znów się odezwała: No chodź,nic Ci nie zrobię. Chłopak wciąż wydawał się nieprzekonany. Bo wiesz, zawsze możesz tu zostać i poczekać aż rekin tu wróci. To wystarczyło. Horace niemal natychmiast podał jej swoją olbrzymią dłoń. Z zadowoleniem na twarzy pociągnęła go za sobą do dziury.