Rozdział 4 i 5

4 Król

Na tronie zasiadała barczysta postać, ubrana w płaszcz o kolorze złota i spodnie do kolan z tego samego materiału co strój Titriany. Klatka piersiowa króla była odkryta i umięśniona, a na niej spoczywał wielki, złoty medalion z takim samym symbolem co na sukience sekretarki, jak i prawie w całym pałacu, a także tatuaże wzdłuż ciała Titriany kończyły się tym znakiem. Włosy króla świadczyły o jego wieku, ponieważ były przejrzyście białe, lecz Horace nie zauważył nawet najmniejszej zmarszczki wokół głęboko osadzonych, czarnych oczu, świecących się jakby własnym wewnętrznym blaskiem. Jego głos był donośny i głęboki, było w nim coś, co sprawiało że Horace zapragnął go słuchać i wypełniać każdy jego rozkaz, zabrzmiał niczym potężny dzwon, odbijając się echem w jego głowie. Witaj, chłopcze! Oczekiwałem twego przyjścia. Horace zauważywszy, że słowa są wypowiadane w jego kierunku, impulsywnie ukląkł na jedno kolano i skłonił pokornie głowę. Nie wiedział dlaczego to zrobił. Po prostu czuł, że coś każe mu tak postąpić. Horace, wstań proszę, nie musisz się przede mną kłaniać, nie jestem twoim królem, tylko ich. Wskazał ruchem ręki miasto znajdujące się za oknami. Wzrok króla spoczął na posadzce komnaty, patrząc w widoczną tylko dla niego dal. Ciszę przerwała Titriana, swoim śpiewnym i zdecydowanym głosem: Wybacz panie, ale wzywają ,mnie obowiązki, więc jak bym mogła... Ruszyła w stronę wyjścia, lecz król ją zatrzymał. Nie, nie możesz. Jako że ty przyprowadziłaś tu Horac'a, chcę abyś została przy naszej rozmowie. I proszę, mów do mnie jak córka do ojca powinna, a nie po tytułach. Horace zdumiał  się na wieść o tym, że strażniczka, która go tu sprowadziła jest księżniczka. Lecz faktycznie była podobna do władcy-te same oczy, kolor skóry i rysy twarzy. Wszystko to było takie same. Titriana wzięła głęboki, wdech i już miała odpowiedzieć, lecz król posłał ku nim swe myśli: To rozkaz. Zagrzmiał jego głos. Tak, ojcze. Władca wyraźnie się odprężył i usadowił się wygodniej. Przez krótką chwile wszyscy milczeli, lecz potem król zerwał się na równe nogi i podszedł do Horaca. Zapewne chciałbyś wiedzieć, po co Cię tu sprowadziliśmy i skąd znam twoje imię, prawda? Chłopak czuł jak król uważnie patrzy mu w oczy. Tak panie...  

Duncanie. Starczy Duncanie.

Więc...Tak...Duncanie. Chciałbym wiedzieć po co mnie tu sprowadzono, i co to ma wspólnego z moim ojcem? Król nagle spoważniał i Horace wiedział, że nie usłyszy nic dobrego. Widział to w jego oczach. Chodźcie. Porozmawiamy na spokojnie. Duncan poprowadził ich do zasłony na ścianie, za tronem, a gdy ją odsunął, Horace zobaczył drzwi. Małe, drewniane drzwi z misternie wyrytymi, wieloma runami w obcym języku.

5 Sala prawdo-mówczyni

Kiedy przez nie przeszli, chłopak ujrzał najcudowniejszy widok na świecie. Piękniejszy nawet od Ristvak'baen czy rafy koralowej. Znajdowali się w niewielkim, okrągłym pomieszczeniu, gdzie ściany były zrobione z diamentu tak pięknego i przejrzystego, że Horace mógł zobaczyć ogrody i ludzi po drugiej stronie niemal, tak wyraźnie, jak przez szybę. Posadzka w pomieszczeniu była z zabarwionego na fioletowo marmuru, który idealnie kontrastował z zielenią diamentu. Na środku pomieszczenia była ogromna, okrągła donica z tego samego kamienia co podłoże, a w niej były kwiaty które były wręcz cudowne i jarzyły się własnym blaskiem, oświetlając pokój. Wokół donicy, znajdowały się wyszlifowane kamienie, tak żeby można było na nich usiąść. Jeszcze jedna rzecz w pokoju go zafascynowała-Powietrze. Normalne, ziemskie powietrze. Wiedział to ponieważ, czuł wyraźną różnicę w oddechu. Idealną ciszę w pokoju przerwał król: 

-Porozmawiajmy.

 Powiedział łagodnie, wskazując ręką kamienie.

Kiedy już usiedli, król odezwał się jako pierwszy-Bo widzisz Horace, rozmawiamy w tym pokoju ponieważ  nie można tu skłamać, to dla nas święte miejsce i możesz mieć całkowitą pewność, że zaklęcia chroniące ten pokój zmuszą nas do powiedzenia  prawdy więc możesz pytać o co chcesz. I jest jeszcze coś. Zbliża się wojna i pilnie potrzebujemy twojej pomocy, aby ją wygrać. 

Chłopak był w szoku. Nie miał pojęcia dlaczego ma brać udział w jakiejś podwodnej wojnie. 

-Ale dlaczego to ja mam wam pomóc? Na świecie jest pełno ludzi-naukowców, polityków, generałów, więc czemu ja?            

 Ogarnął go wewnętrzny paraliż gdy jego oczy spotkały się z wzrokiem głębokich oczu króla. 

-Ponieważ oni nie mają twojej wiedzy i klucza, który jest w twoim posiadaniu. 

Paraliż Horaca zamienił się w kompletną niewiedze. 

-Jakiego klucza, o czym ty wogule mówisz?

-Mówię o kluczu który, twój ojciec kiedyś użył do wygrania wojny, a potem miał przekazać go tobie, aby nigdy nie przepadł. Tylko dzięki niemu mamy szanse na wygranie tej wojny. Kiedy Halt pomógł nam zwyciężyć z Podziemnymi za pomocą tajemniczej broni, ukrył ją gdzieś w tym mieście, tak  że tylko dzięki kluczowi można ją znaleźć, zabrał go ze sobą na powierzchnię  Od tamtego czasu nie mieliśmy żadnych problemów z Podziemnymi, lecz kiedy i do nas dotarły pogłoski o śmierci twojego ojca, nasi wrogowie zaczęli szykować się do kolejnego ataku. Więc musisz nam pomóc przekazując klucz i pomagając w walce. 

Horace był w szoku. Nie mógł uwierzyć w to że jego ojciec kiedyś tu był i walczył na jakiejś wojnie światów i tylko dzięki niemu oni ją wygrali. Miał mnóstwo pytań dotyczących tego co zdarzyło sie kiedyś, ale postanowił nie tracić czasu skoro wojna z Podziemnymi zbliżała się coraz bardziej. 

-Czy ojciec kiedyś wspominał co jest tym kluczem? Jakaś choćby najdrobniejsza wskazówka? 

Na twarzy Duncana było widać rozczarowanie i Horace już wiedział jaka będzie odpowiedź. 

-Niestety, wiemy tylko tyle że jest to rzecz, którą podarował tobie.

-Więc będziemy mieli problem, bo wszystko co posiadam mam od niego, a on nawet nigdy mi nie wspominał o tym miejscu. 

Horace był w kropce. Nie miał pojęcia jak ma pomóc tym ludziom. Jak dotąd cicho siedząca Titriana odezwała się z wyraźnym niepokojem czy wolno jej przerywać przedłużającą się ciszę. 

-Ojcze...może jest to coś co Horace ma w domu. Możemy się tam udać i tego poszukać, bo w końcu jeśli jest to coś co zrobiliśmy my, musi mieć nasze narodowe symbole, więc mamy jakąś szansę znalezienia tego przedmiotu. Na pewno zdążymy przed przybyciem Podziemnych, dotarcie do miasta zajmie im kilka tygodni. 

Król wydał się być zadowolony pomysłem córki, ponieważ nagle się ożywił. 

-Masz rację. Masz całkowitą rację! Przecież zdążycie wyjść na powierzchnie, znaleźć klucz i tu wrócić. Titriano, córeczko kochana, jesteś genialna! Oczywiście masz to pomnie, tylko nie wiem czemu sam na to nie wpadłem, pewnie na starość głupieję  ale to nieważne. Tylko zostaje jeden problem, na znalezienie klucza będziecie mieć góra dwa dni, a to trochę mało czasu.

 Horaca  mile zadowolił fakt że przez aż dwa dni Titriana będzie mu towarzyszyć w mieście lecz teraz przypomniał sobie o bałaganie zostawionym w mieszkaniu i skarcił się w duchu za odwieczny niesmak do sprzątania. 

-Jestem pewna że poradzimy sobie w poszukiwaniach, o ile tylko w domu Horaca nie ma tak dużo rzeczy z naszym godłem, poszukiwania pójdą szubko. Horace czy widziałeś może nasz symbol w swoim domu?

 Chłopak wyrwany z rozmyślań co najpierw pokazałby Titrianie w mieście, szybko przeleciał w pamięci przez swoje mieszkanie i wiedział że odpowiedzią rozczaruje swoich rozmówców. 

-Niestety chyba nic mi się nie przypomina, ale za to mam po ojcu dużo różnych rzeczy związanych z morzem. 

 Przez jakąś chwilę siedzieli w milczeniu po czym jeszcze długo rozmawiali o tym czym może być owy klucz, Horace ani się obejrzał a za diamentową ścianą zrobiło się całkiem ciemno a na ulicy zapaliły się przepiękne latarnie. Był pod wrażeniem magi której używają tutejsi ludzie, nie mógł uwierzyć w to że pod wodą pali się ogień. Chłopak był już znużony, nie miał pojęcia ile godzin już tu siedział i jak długo jeszcze będzie. Titriana widząc jak Horace na pół przytomny ledwie siedzi, odkaszlnęła delikatnie zwracając na siebie uwagę króla. 

-Ojczę, wybacz ale chyba powinniśmy już skończyć zatrzymywać naszego gościa i pozwolić mu odpocząć. Wiele dzisiaj przeszedł i zasługuje na sen. 

Duncan wyrwany z rozmyślań spojrzał przenikliwie na Horaca. 

-A tak. Wybacz chłopcze że cię niepotrzebnie zatrzymujemy. Musisz być bardzo zmęczony. Tak więc wraz z Titrianą wyruszysz jutro na powierzchnię poszukać klucza w twoim domu. A jak na razie Arya zaprowadzi cię do pokoju w którym będziesz mógł spędzić noc. 

Horace wstał szybko i zaraz tego pożałował. Po nogach przeszedł mu przeszywający ból świadczący o tym że siedzenie kilka godzin w jednej pozycji było złym pomysłem. Podszedł do drzwi, odwrócił się i skłonił głowę.

-Dziękuję za dzień pełen wrażeń. 

Tu spojrzał porozumiewawczo na Titrianę która uśmiechnęła się lekko wiedząc o co chodzi chłopakowi. Horace odwrócił się i delikatnie uchylił drzwi, prześlizgnął się przez nie po czym ostrożnie zamknął, bojąc się że może zniszczyć piękne zdobienia.